Υποστηρίζουμε το ανοιχτό Πάρκο, το Πάρκο για όλους μας!

Υποστηρίζουμε και μετέχουμε στην πρωτοβουλία πολιτών για να παραμείνει ανοικτό και προσβάσιμο σε όλους του πολίτες το Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων Καλαμάτας (ΟΣΕ)

Το Παρκο ΟΣΕ Καλαμάτας λειτουργεί από το 1986 ως δημόσιος και ανοιχτός χώρος Πρασίνου, μετά από πρωτοβουλία του τότε Δήμου.. Πέρα από τον χαρακτήρα του Πάρκου, μουσειου, καθως περιλαμβάνει έναν πρώην σταθμό ΟΣΕ , με όλα τα δομικά του χαρακτηριστικά αλλά και ένα ίδιαίτερα μοναδικό σύνολο ατμαμάξων , ντηζελαμαξων αλλά και διαφόρων επιβατικών και φορτηγών βαγονιών εποχής , αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς πνεύμονες πρασίνου της πόλης.

Τα παραπάνω στοιχεία το καθιστούν όχι μόνο χώρο πρασίνου αλλά και πολιτιστικης και κοινωνικής ενεργοποίησης και δυναμικής.

Και με τα παραπάνω χαρακτηριστικά το γνωρίσαμε και το βιώσαμε.

Το γεγονος οτι όλα αυτά τα χρόνια το Πάρκο ΟΣΕ Καλαμάτας ήταν ενας ανοιχτός και δημόσιος χώρος, αποτέλεσε το καταφύγιο του κόσμου στους μεγάλους σεισμούς της πόλης, το σπίτι και σχολειο στην μετασεισμική εποχή, χώρος απείρων πολιτιστικών δρωμένων , χώρος ξεκούρασης, αναψυχής και ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ.

Η απόφαση της παρούσας Δημοτικής Αρχής να υψωθούν σταδιακά κάγκελα , πόρτες πέραν του ότι είναι αντίθετη με τον χαρακτήρα του, αρα και καταστρεπτική για την λειτουργία του , είναι και ιδιαίτερα ενεργοβόρα, καθώς ένας δημόσιος , ανοικτός χώρος πρασίνου λειτουργεί σαν ιδιωτικός.

Η δικαιολογία οτι το πάρκο συνεχώς υπόκειται σε βανδαλισμούς προφανώς και στερείται αντικειμενικότητας, διότι ο βανδαλισμός στους δημόσιους χώρους είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που έχει να κάνει με μια χαμηλή αίσθηση εκτίμησης του Δημοσιου χώρου . Το παραπάνω συμβαίνει όταν ο Δημόσιος χώρος δεν διατίθεται επαρκὠς για τους πολίτες , ωστε οι ίδιοι να μάθουν να τον χρησιμοποιούν και συνεπώς να τον προστατευουν.

Παρόλα αυτά το Πάρκο έχει αντέξει καθώς ιδιαίτερα από το 2010 και μετά έγιναν πολλές κινήσεις για την επαναχρησιμοποίηση και ανάδειξή του από διάφορες ομάδες στην πόλη, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας. Η διεκδίκηση του Δημόσιου χώρου για όλους τους πολίτες ήταν το στοιχείο που μας έκανε να ζητήσουμε να “υιοθετήσουν”σύλλογοι και φορείς τα βαγόνια του πάρκου προκειμένου, μέσα από την δράση τους το πάρκο να πάρει ζωή. Και έτσι και έγινε.

Για εμάς ο ανοιχτός δημόσιος χώρος είναι δείγμα μιας δημοκρατικής και ενεργούς κοινωνίας. Μπορεί η κρίση να φτώχυνε προυπολογισμούς αλλά ενίσχυσε το αίσθημα επαναδιεκδίκησης του δημόσιου χώρου στους πολίτες.

Απο το 2010 έχουμε ενεργήσει και υποστἠριξει τον δημόσιο χαρακτήρα του πάρκου, μέσα από την,διατήρηση βαγονιού στο χώρο του πατινάζ για παρεμβάσεις , συναντήσεις/δράσεις περιβαλλοντικού, πολιτισμικού χαρακτήρα περιβαλλοντικές δράσεις και εργαστήρια για παιδιά σε συνεργασία και με άλλες ομάδες, φορείς.

Επιπλέον Ποδηλατοπορείες με κεντρικό σημείο αναφοράς το πάρκο, μουσικά φεστιβἀλ, εκθέσεις διαφόρων τεχνών, προβολές ταινιών , θεατρικές παραστάσεις είναι κάποιες από την πληθώρα των δράσεων που τα τελευταία χρόνια έχουν δώσει μια διαφορετική πνοή στο πάρκο και έχουν γίνει από διαφόρους φορείς και σε συνεργασία μεταξύ τους. Και αυτό συμβαίνει γιατί ο ίδιος ο χώρος καλεί τους φορείς σε συνεργασία, γιατί ακριβώς αποτελεί ἐναν ανοικτό, όμορφο, δημόσιο χώρο.

 

Και το κυριότερο ειναι οτι μἐσω της τοποθέτησης κομποστοποιητών μεσα στο πἀρκο, για την ελεύθερη χρήση τους απο τους πολίτες και την ελεύθερη παραγωγή και χρήση κομπόστ , (των οποίων την επιμελεια υποτιθεται οτι είχε η υπηρεσία Πρασίνου,), προσπαθήσαμε να δώσουμε ένα χαρακτήρα στον πάρκο ως σημείο μηδενικών αποβλήτων.

Προσπαθήσαμε να δείξουμε οτι οι δημόσιοι κομποστοποιητες δεν είναι μόνο εργαλεία αστικού εξοπλισμού για ελεύθερη και κοινή από τους πολίτες χρήση, αλλά και εργαλεία εκπαίδευσης της κοινωνίας και ιδιαίτερα των παιδιών για μια καθημερινότητα και μια κοινωνία μηδενικών αποβλἠτων, μια κοινωνία που υποστηρίζει την αυτενέργεια των πολιτών και την δυνατότητα αυτοδιαχείρισης του δημόσιου χώρου

Η σταδιακἠ τοποθέτηση κάγκελων περιμετρικά στο πάρκο, εδώ και 2 χρόνια εκανε δύσκολη την πρόσβαση του κοσμου σε αυτούς. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την αδυναμία του Δημου να τους επιμεληθεί, δυσχέρανε την σωστη λειτουργία και συντήρησή τους. Παρόλ᾽αυτα ακόμα και σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, οι κομποστοποιητές συνεχίζαν να γεμιζουν οργανικά και να παράγουν compost, καθως υπάρχουν δημότες που επέμεναν να τους χρησιμοποιουν.

Φυσικά και η συναίνεση του Δήμου στην υποτιθέμενη φύλαξη του πάρκου από ομάδες που φαντασιώνονται εχθρους προ των πυλών όχι μόνο δεν μας τιμά σαν πόλη αλλά μας δυσφημεί.

Το πάρκο θα μπορούσε να είναι ένας ανοιχτός περιπάτος για τους επίσκεπτες της πόλης από το λιμάνι προς το κέντρο, χωρίς την ανάγκη επίδειξης διαβατηρίων.

Το Πάρκο δεν χρειάζεται αυτόδικους φύλακες. Οι πολίτες που το χρησιμοποιούν είναι αυτοί που μπορούν να το φυλάξουν και το κάνουν.

Η Δημοτική Αρχή ας αναλογιστεί το δικό της μερίδιο ευθυνης και ας συμπράξει με τους πολίτες για την διατήρηση του δημόσιου χαρακτηρα του και την ανάδειξη του σε πολιτιστικό και περιβαλλοντικό πνεύμονα της πόλης.

Ανοιχτός δημόσιος χώρος είναι δημοκρατία.

.